Vertaald door: -- Team Lost in Translation --
Verspreiding van dit materiaal voor commerciële doeleinden is illegaal! ! !
www.NLondertitels.com www.LostinTranslation.nl
Dit is het verhaal van een gewone, kleine jongen...
genaamd Sjakie Stevens.
Hij was niet sneller, sterker of slimmer dan andere kinderen.
Zijn familie was niet rijk of machtig en had ook niet veel connecties.
In feite hadden ze nauwelijks genoeg te eten.
Sjakie Stevens was de gelukkigste jongen van de hele wereld.
Hij wist het alleen nog niet.
Goedenavond Stevens. - Goedenavond.
Hoi pap.
De soep is bijna klaar, schatje.
Verwacht niet dat er iets extra is om er in te stoppen.
Ach ja, niets past beter bij kool dan kool.
Ik heb iets gevonden waarvan ik denk dat jij het leuk vindt.
Sjakies vader werkte in de lokale tandpasta fabriek.
Hij maakte lange dagen en het loon was verschrikkelijk...
toch waren er incidenteel onverwachte verrassingen.
Het is precies wat ik nodig heb.
Wat is het, Sjakie?
Papa heeft het gevonden. Precies het stukje dat ik nodig had.
Wat voor stukje is het? - Een hoofd voor Willie Wonka.
Dat is leuk.
Het lijkt net echt.
Denk je dat?
Ik weet het zeker.
Ik heb Willie Wonka gezien met mijn eigen ogen.
Ik heb bij hem gewerkt. - Echt?
Echt waar.
Ik houd van druiven.
Natuurlijk was ik toen veel jonger.
Willie Wonka begon met een winkeltje in Kersenstraat.
Maar de hele wereld wilde zijn snoep.
We hebben meer Wonka repen nodig...
en we hebben geen chocoladevogels meer. - Vogels?
Dan moeten we er meer maken.
Mond open.
De man was een genie.
Wist je dat hij een nieuwe manier heeft uitgevonden om chocolade-ijs te maken...
zodat het uren koud blijft zonder het in de vriezer te leggen?
Je kunt het in de zon leggen en dan smelt het nog niet.
Dat is onmogelijk. - Maar Willie Wonka deed het.
Al snel besloot hij...
een echte chocoladefabriek te bouwen.
De grootste chocoladefabriek in de geschiedenis.
Vijftig keer zo groot als elke andere.
Opa, niet overdrijven.
Vertel hem over de Indiaanse prins. Dat zal hij graag horen.
Bedoel je prins Pondicherry?
Prins Pondicherry schreef een brief aan meneer Wonka...
en vroeg hem om helemaal naar India te komen...
en een groot paleis van chocolade voor hem te bouwen.
Het zal honderd kamers hebben en alles zal...
van melk chocolade of pure chocolade gemaakt worden.
Zoals beloofd, waren de stenen van chocolade...
en het cement dat de stenen bij elkaar hield bestond uit chocolade.
Ook de muren en plafonds waren van chocolade.
En zo ook de vloerbedekking en de schilderijen...
en de meubels.
Het is perfect, in ieder opzicht.
Maar dat zal niet lang zo blijven. U kunt beter meteen beginnen met eten.
Onzin. Ik ga mijn paleis niet opeten.
Ik wil erin wonen.
Maar meneer Wonka had natuurlijk gelijk.
Al snel kwam er een bloedhete dag, met een kokendhete zon.
De prins stuurde een belangrijk telegram met de vraag om een nieuw paleis...
maar Willie Wonka had zo zijn eigen problemen.
Alle andere chocolademakers waren jaloers geworden op meneer Wonka.
Ze begonnen spionnen te sturen om zijn recepten te stelen.
GEHEIM RECEPT
Piepelmans ging ijs maken dat nooit zou smelten.
Steekneus maakte kauwgum dat nooit zijn smaak verloor.
Toen begon Wardeloos snoepballonnen te maken...
die je op kon blazen tot ongelooflijke grootte.
Het stelen werd zo erg...
dat op een dag, zonder waarschuwing...
Meneer Wonka tegen zijn werknemers zei dat ze naar huis mochten gaan.
Hij kondigde aan dat hij zijn chocoladefabriek...
voor altijd ging sluiten.
Ik sluit mijn chocoladefabriek definitief.
Het spijt me.
Maar hij ging niet definitief dicht. Nu is hij open.
Soms zeggen volwassenen definitief, maar bedoelen ze voor lange tijd.
Zoiets als ik heb het gevoel alsof ik niets anders eet dan koolsoep.
De fabriek ging echt dicht.
En het leek erop dat hij definitief gesloten bleef.
Op een dag zagen we rook omhoog komen uit de schoorstenen.
De fabriek was weer open. - Kreeg u uw baan terug?
Niemand.
Maar er moeten toch mensen werken.
Denk eens na. Heb je ooit iemand gezien...
die de fabriek in of uit ging?
Nee, de poorten zijn altijd dicht.
Precies.
Maar wie bedient dan de machines?
Dat weet niemand. - Het is een raadsel.
Heeft niemand het meneer Wonka gevraagd?
Niemand ziet hem meer. Hij komt nooit buiten.
Het enige wat eruit komt is de snoep...
ingepakt en geadresseerd.
Ik zou er alles voor over hebben om daar nog één keer naar binnen te mogen...
en zien wat er van die verbazingwekkende fabriek geworden is.
Dat zal niet gebeuren, want je komt er niet in. Niemand kan dat.
Het is een raadsel en dat blijft het.
Dichter dan bij jouw fabriekje, zal niemand van ons komen.
We moeten je grootouders maar wat slaap gunnen.
Welterusten, opa. - Welterusten.
Stoel.
Dank je, schat.
Niets is onmogelijk, Sjakie.
Slaap lekker.
En inderdaad, die nacht was het onmogelijke al begonnen.
Lieve mensen van de wereld...
ik, Willie Wonka...
heb besloten om vijf kinderen dit jaar mijn fabriek te laten bezoeken.
En één van die kinderen zal een speciale prijs ontvangen...
iets wat je verbeelding te boven gaat.
Er zijn vijf gouden kaartjes verstopt...
onder de wikkels van vijf Wonka repen.
De repen kunnen overal zijn...
in elke winkel, elke straat, elke stad, elk land van de wereld.
Zou het niet iets zijn om een reep open te maken...
en een gouden kaartje te vinden?
Ik weet het, maar ik krijg maar één reep per jaar, voor mijn verjaardag.
Volgende week ben je jarig.
Je hebt evenveel kans als iemand anders.
Onzin, de kinderen die de gouden kaartjes vinden...
zijn degenen die iedere dag repen kunnen kopen.
Onze Sjakie krijgt er één per jaar. Hij heeft geen kans.
Iedereen heeft een kans, Sjakie.
Let op wat ik zeg, het kind dat de eerste wikkel vindt...
is vet, vet en nog eens vet.
Caspar, hier heen.
Ik eet de Wonkareep...
en ik proef iets dat geen chocolade is...
of kokos...
of walnoot of pindakaas...
of noga...
pindarotsjes, karamel of hagelslag.
Dus ik kijk...
en ik vind een gouden kaartje.
Caspar, hoe heb je het gevierd?
Ik eet meer snoep.
We wisten dat Caspar het gouden kaartje zou vinden.
Hij eet zoveel chocoladerepen per dag...
dat het niet mogelijk was dat hij er geen zou vinden.
Ja, het is goed, Caspar.
...gouden kaartje gevonden en nog vier...
Ik zei toch al dat het een mestvarken zou zijn.
Wat een afstotelijk jongetje.
Nog maar vier gouden kaartjes over.
Nu ze er één hebben gevonden, zal het echt een gekkenhuis worden.
...in iedere vorm, maat en kleur.
Veruca, kun je dat even voor ons spellen?
V-E-R-U-C-A Veruca Peper.
Zodra mijn kleine Veruca me vertelde dat ze één van die gouden kaartjes moest hebben...
begon ik alle Wonkarepen op te kopen waar ik de hand maar op kon leggen.
Duizenden ervan, honderdduizenden.
Ik zit in de notenhandel, ziet u, dus ik zei tegen mijn arbeidsters:
Goedemorgen dames, vanaf nu kunnen jullie stoppen met het pellen van pinda's...
en beginnen met het pellen van deze chocoladerepen.
Drie dagen gingen voorbij en we hadden geen geluk, het was vreselijk.
Mijn Veruca raakte met de dag meer van streek.
Waar is mijn gouden kaartje?
Ik wil mijn gouden kaartje.
Welnu heren, ik vond het afschuwelijk mijn kleine meisje zo verdrietig te zien.
Ik beloofde dat ik zou blijven zoeken tot ik haar kon geven wat ze wilde.
En uiteindelijk vond ik een wikkel voor haar.
Pappie, ik wil een andere pony.
Zij is nog erger dan die dikke jongen.
Ik denk niet dat het echt eerlijk is. Zij heeft het niet zelf gevonden.
Maak je geen zorgen, Sjakie. Die man verwent zijn dochter.
En er komt nooit iets goeds van als je een kind zo verwent.
Mama en ik dachten...
dat je misschien je verjaardagscadeautje vanavond wilt open maken.
Alsjeblieft.
Misschien moet ik tot morgen wachten.
Samen zijn we 381 jaar, wij wachten niet.
Wees niet teleurgesteld...
als je niet de...
Wat er ook gebeurt, je hebt altijd nog de reep.
Dat was dat.
We zullen hem delen.
Niet jouw verjaardagscadeau.
Het is mijn chocoladereep en ik doe ermee wat ik wil.
Dank je.
Goed, laten we eens kijken wie hem gevonden heeft.
De derde wikkel werd gevonden door juffrouw Violet Beauderest.
Dit zijn slechts enkele van de 263 trofeeën en medailles die Violet heeft gewonnen.
Ik ben eigenlijk een kauwgomkauwer. Maar toen ik over die kaartjes hoorde...
ben ik ermee gestopt en overgestapt op chocoladerepen.
Zij is gewoon een gedreven jonge vrouw. Ik weet van wie ze het heeft.
Ik ben jeugd wereldkampioen kauwgomkauwen.
Het stukje kauwgom dat ik nu in mijn mond heb...
daar kauw ik al drie maanden op. Dat is een record.
Natuurlijk, heb ik mijn aandeel trofeeën, voornamelijk majorette.
Sommigen zeggen dat het kind dat die speciale prijs krijgt, beter is dan de rest.
Het maakt mij niet uit, wie die andere vier zijn. Dat kind, dat zal ik zijn.
Vertel hen waarom, Violet.
Omdat ik een winnaar ben.
Wat een akelig meisje.
Verachtelijk.
Je weet niet eens waar we het over hebben.
Libelles?
Moment, dit komt net binnen.
De vierde gouden kaartje is gevonden door een jongen genaamd Joris Teevee.
Je hoeft alleen de fabricagedatum van de repen te checken...
en afwegen tegen de gegevens van de Nikkei Index.
Een achterlijke zou het nog kunnen.
Meestal weet ik niet waar hij het over heeft.
De kinderen van nu met al die technologie...
Sterf!
Ze lijken niet lang kind te blijven.
Uiteindelijk hoefde ik maar één reep te kopen.
Hoe smaakte het? - Ik weet het niet.
Ik haat chocolade.
Dan is het goed naar een chocoladefabriek te gaan, je bent een ondankbare kleine...
De vraag is...
wie zal de winnaar zijn van het laatste kaartje?
Waarom ben je niet op je werk?
De tandpastafabriek dacht dat ze me beter een poosje vrij konden geven.
Zoals de zomervakantie?
Ja, zoiets.
Maar het was helemaal geen vakantie.
De gestegen snoepverkoop leidde tot meer gaatjes...
hetgeen weer leidde tot een verhoogde verkoop van tandpasta.
Met het extra geld, besloot de fabriek te moderniseren...
en de baan van meneer Stevens verdween.
We konden de eindjes al nauwelijks aan elkaar knopen.
Je vindt wel een andere baan.
Tot dan zullen we nog meer water bij de soep doen.
Geen zorgen, meneer Stevens, ons geluk komt wel terug.
Ik weet het.
Mijn geheime voorraad.
Jij en ik zullen nog één kans wagen...
om het laatste kaartje te vinden.
Weet u zeker dat u daar uw geld aan uit wilt geven?
Natuurlijk weet ik dat zeker. Hier.
Ren naar de dichtstbijzijnde winkel...
en koop de eerste Wonkareep die je ziet.
Neem hem direct mee terug en we zullen hem samen openmaken.
Zo'n goede knul, eigenlijk.
Je bent in slaap gevallen. - Heb je het?
Welke kant moeten we als eerste openen?
Doe het gewoon snel. Zoals bij een pleister.
Heb je gezien dat een of ander kind uit Rusland...
het laatste gouden kaartje heeft gevonden?
Ja, het stond in de krant vanochtend.
Braaf. Kom op George.
Eén Wonka's marsepeingevulde roomreep, alstublieft.
Alsjeblieft.
Het lef van sommige mensen.
Ik weet het. Een kaartje vervalsen, kom nu toch.
Het is een gouden kaartje.
Je hebt Wonka's laatste gouden kaartje gevonden.
In mijn winkel.
Luister, ik koop het van je.
Ik geef je vijftig dollar en een nieuwe fiets.
Ben je gek?
Ik geef hem vijfhonderd dollar voor dat kaartje.
Wil je mij jouw kaartje voor vijfhonderd dollar verkopen, jongeman?
En nu is het genoeg. Laat dat kind met rust.
Luister, aan niemand afgeven en ga rechtstreeks naar huis, begrepen?
Dank u.
Ik heb het gevonden.
Het laatste gouden kaartje. Het is van mij.
Lees het hardop. Laat ons exact horen wat er staat.
Gegroet aan u, gelukkige vinder van dit gouden kaartje, van meneer Willie Wonka.
Ik schud u hartelijk de hand en nodig u uit om naar mijn fabriek te komen...
en een hele dag mijn gast te zijn.
Ik, Willie Wonka, zal u persoonlijk door de fabriek rondleiden...
en alles laten zien wat er te zien is.
Nadien, als het tijd is om te vertrekken...
zult u naar huis begeleid worden door een reeks vrachtwagens...
allemaal gevuld met zoveel chocolade als u ooit nog kunt eten.
En onthoud, één van de vijf gelukkigen zal een extra prijs ontvangen...
die uw verbeelding ver te boven gaat.
Hier volgen uw instructies.
Op 1 februari moet u klokslag tien uur bij het hek van de fabriek zijn.
Het is toegestaan één familielid mee te nemen om op u te passen.
Tot dan, Willie Wonka.
1 februari.
Maar dat is morgen. - Dan is er geen moment te verliezen.
Was je gezicht, kam je haar, schrob je handen, poets je tanden, snuit je neus.
En haal die modder van je broek. - We moeten proberen kalm te blijven.
De eerste beslissing die we moeten nemen is...
wie gaat er met Sjakie naar de fabriek?
Ik ga, ik zal hem meenemen. Laat het maar aan mij over.
En jij dan, schat? Denk je niet dat jij moet gaan?
Opa Jakob schijnt er meer over te weten dan wij en...
Vooropgesteld, natuurlijk, dat hij zich goed genoeg voelt.
Nee, we gaan niet.
Een man bood me vijfhonderd dollar voor het kaartje.
Ik wed dat iemand anders nog wel meer wil betalen.
We hebben het geld harder nodig dan de chocolade.
Jongeman, kom eens hier.
Er is daarbuiten genoeg geld.
En ze drukken er iedere dag meer bij.
Maar van dit kaartje...
zijn er maar vijf op de hele wereld...
en het zullen er nooit meer worden.
Alleen een domkop zou dit opgeven voor zoiets gewoons als geld.
Ben jij een domkop?
Nee, meneer.
Haal dan die modder van je broek. Je hebt een fabriek te bezoeken.
Pappa, ik wil naar binnen.
Het is één minuut voor tien, schatje.
Laat de tijd sneller gaan.
Denkt u dat meneer Wonka u zal herkennen?
Moeilijk te zeggen. Het is jaren geleden.
Ogen op de prijs, Violet.
Ogen op de prijs.
Komt u binnen.
Kom naar voren.
Sluit de hekken.
Geachte bezoekers...
het doet mij plezier u te verwelkomen in mijn nederige fabriek.
En wie ben ik?
Nou...
Willie Wonka, Willie Wonka.
De verbazende chocolatier.
Willie Wonka, Willie Wonka.
Iedereen juich hem toe, ja hij is hier.
Bescheiden, pienter en zo knap...
dat komt een keer naar buiten.
Met zoveel vrijgevigheid...
moet hij zich toch eens uiten...
Willie Wonka, Willie Wonka.
Hij is diegene die je zo ontmoet, Willie Wonka, Willie Wonka.
Een genie dat voor niemand onderdoet.
Een goochelaar en chocoladetovenaar...
leeft maar één keer in de duizend jaar.
Willie Wonka, hier is hij.
De verbazingwekkende chocolatier.
Was dat niet schitterend?
Ik was een beetje bezorgd want het middelste...
deel werd een beetje raar, maar dan die finale...
Wie ben jij?
Hij is Willie Wonka. - Echt?
Goedemorgen, sterrenschijn.
De aarde zegt hallo.
Beste gasten, gegroet.
Welkom in de fabriek. Ik schud jullie allemaal de hand.
Mijn naam is Willie Wonka.
Moet jij dan niet daarboven staan?
Ik kon de show niet al te goed bekijken vanaf boven, nietwaar, klein meisje?
Meneer Wonka, ik weet niet of u me nog kent...
maar vroeger werkte ik in de fabriek.
Was jij een van die verachtelijke spionnen die...
mijn levenswerk probeerden te stelen...
om het dan door te verkopen aan dat...
parasitische, kopiërende, snoepmakende uitschot?
Nee, meneer.
Prachtig dan, welkom terug.
Laten we verdergaan, kinderen.
Wilt u onze namen niet weten?
Ik kan me niet voorstellen dat het wat uitmaakt.
Kom snel, er is zeer veel te zien.
Gooi jullie jassen maar gewoon ergens neer.
Het is wel erg heet hier.
Ik moet het hier warm houden, mijn arbeiders zijn gewend aan een zeer heet klimaat.
Zij kunnen niet tegen de kou.
Wie zijn de arbeiders?
Alles op zijn tijd.
Ik ben Violet Beauderest.
Wat kan mij dat schelen. - U zou er wel om moeten geven.
Want ik ben het meisje die de speciale prijs gaat winnen.
Je hebt wel zelfvertrouwen en vertrouwen is de sleutel.
Ik ben Veruca Peper, aangenaam u te ontmoeten, meneer.
Ik dacht altijd dat een Veruca een soort wrat was...
die je onder je voet krijgt.
Ik ben Caspar Slok, ik ben gek op uw chocolade.
Dat kan ik zien, ik ook.
Ik had niet verwacht zoveel gemeen te hebben.
Jij bent Joris Teevee.
Jij bent het duiveltje die het systeem heeft gekraakt.
En jij, jij hebt gewoon geluk dat je hier bent, is het niet?
En de rest van u moeten...
Ouders.
Mama's en papa's.
Laten we verder gaan.
Wil je wat chocolade? - Graag.
Dan had je wat mee moeten nemen.
Laten we vrienden worden. - Boezemvrienden.
Dit is een belangrijke kamer.
Uiteindelijk is het een chocoladefabriek. - Waarom is de deur dan zo klein?
Dat is om de geweldige chocoladegeur binnen te houden.
Wees voorzichtig mijn lieve kinderen.
Houd je hoofd koel.
Word niet te opgewonden.
Blijf gewoon heel kalm.
Het is prachtig.
Wat?
Ja, het is heel mooi.
Iedere druppel van de rivier...
is hete, gesmolten chocolade van de beste kwaliteit.
De waterval is uiterst belangrijk.
Hij mengt de chocolade.
Klopt het, maakt het luchtig en schuimig.
Overigens...
geen enkele fabriek in de hele wereld mengt de chocolade door een waterval.
En daar is geen speld tussen te krijgen.
Mensen.
Die pijpen...
zuigen de chocolade op en vervoeren het door de hele fabriek.
Duizenden liters per uur.
Wat vinden jullie van mijn weide? Probeer eens wat van mijn gras.
Probeer eens een blaadje, alstublieft. Het is verrukkelijk en ziet er goed uit.
Kun je het gras eten?
Natuurlijk kun je dat.
Alles in deze kamer is eetbaar.
Zelfs ik ben eetbaar.
Maar lieve kinderen, dat wordt kannibalisme genoemd...
en wordt in de meeste gemeenschappen afgekeurd.
Veel plezier.
Ga je gang.
Zoon.
Alsjeblieft.
Pap, hij zei, geniet ervan.
Waarom bewaar je het steeds? Waarom begin je niet aan een nieuwe?
Omdat ik dan geen kampioen zou zijn, maar een verliezer zoals jij.
Papa, kijk daar eens.
Wat is het?
Het is een klein persoon.
Daar, bij de waterval.
Er zijn er twee. - Er zijn er meer dan twee.
Waar komen zij vandaan? - Wie zijn ze.
Zijn het echte mensen?
Natuurlijk zijn het echte mensen. Het zijn Oempa-Loempa's.
Oempa-Loempa's? - Geïmporteerd, rechtstreeks uit Loempaland.
Dat land bestaat niet. - Wat?
Ik geef aardrijkskunde...
op de middelbare school en ik kan u zeggen...
Dan weet u er alles van, ook wat een vreselijk land het is.
Het is niets anders dan dichte bossen...
vergeven van de meest gevaarlijke dieren in de hele wereld.
Duveldotters, hoornsnoskonkels en die vreselijke reuzenbonktor.
Ik ging naar Loempaland om te zoeken naar nieuwe exotische snoepsmaken.
In plaats daarvan...
vond ik de Oempa-Loempa's.
Ze woonden in boomhutten om te ontsnappen...
aan de enge beesten die beneden leefden.
De Oempa-Loempa's aten niets anders dan groene rupsen, die walgelijk smaakten.
Ze bleven zoeken naar andere dingen...
om te mengen met de rupsen, zodat ze lekkerder zouden smaken.
Rode kevers, de bast van de bongbongboom.
Allemaal beestachtig...
maar minder beestachtig dan de rupsen.
Maar het eten waar ze het meest naar verlangden was de cacaoboon.
Een Oempa-Loempa had geluk als hij drie of vier cacaobonen per jaar vond.
Maar wat verlangden zij ernaar.
Ze konden alleen nog maar aan cacaobonen denken.
Van de cacaoboon wordt chocolade gemaakt...
dus zei ik tegen de voorman...
het zijn geweldige arbeiders.
Ik denk dat ik jullie wel moet waarschuwen, ze zijn nogal ondeugend.
Ze maken altijd grapjes.
Caspar, mijn kind, dat kun je beter niet doen.
Hé, jongetje.
Mijn chocolade mag niet door mensenhanden worden aangeraakt.
Hij zal verdrinken.
Hij kan niet zwemmen.
Red hem.
Caspar, nee.
Caspar, kijk uit.
Daar gaat hij.
Bel de brandweer.
Het is een wonder dat die pijp groot genoeg is.
Die is niet groot genoeg. Hij gaat langzamer.
Hij blijft steken.
Ik denk dat het al gebeurd is.
Hij heeft de hele pijp verstopt.
Kijk, de Oempa-Loempa's.
Wat doen ze?
Ze gaan ons op een liedje trakteren. Het is nogal een bijzonder gelegenheid.
Ze hebben al lange tijd geen nieuw publiek gehad.
Caspar Slok, Caspar Slok.
Dat akelig stuk galgenbrok.
Ja, die enge Caspar Slok was een walgelijke schrok.
Wij zeiden: kom, de tijd is rijp.
En hoep, daar schiet hij door de pijp.
Wees niet bang, het kan geen kwaad.
Je weet dat onkruid nooit vergaat.
Maar veranderen zal hij zeer.
Straks herken je hem niet meer.
De raderen draaien rond en glad.
De stenen malen alles plat.
Dit gulzige zwijn, die enge luis.
Heeft iedereen nu graag in huis.
Want wie zou er ooit nijdig zijn.
Op een stuk lekkere marsepein?
Goed gedaan.
Zijn ze niet aangenaam? Zijn ze niet charmant?
Ik moet zeggen, dat zag er geoefend uit. - Alsof ze wisten dat het zou gebeuren.
Ach, kletspraat.
Waar is mijn zoon? Waar leidt die pijp naartoe?
Die pijp leidt toevallig...
rechtstreeks naar de hal waar ik verrukkelijke...
bonbons met aardbeiencrème vulling maak.
Dan zal hij tot aardbeiencrème gevulde bonbons worden gemaakt.
Zullen ze hem per pond over de hele wereld verkopen?
Nee, dat zou ik niet toestaan. Het zou verschrikkelijk smaken.
Stel je voor, Casparsmaak, chocoladeomhulde Slokbonbons?
Niemand zou het kopen.
Ik wil dat je mevrouw Slok naar de bonbonhal brengt.
Help haar om haar zoon te vinden.
Neem een lange stok en prik ermee rond in de chocolademengkom.
Meneer Wonka?
Waarom komt de naam van Caspar al in het Oempa-Loempa liedje voor, tenzij...
Improvisatie is een simpele truc. Iedereen kan het.
Jij, meisje. Zeg eens iets.
Wat dan ook. - Kauwgum.
Door kauwgum lijk je op een koe. Kauwgum is een vies gedoe.
Zie je? Precies hetzelfde.
Nee, dat is het niet.
Je moet echt niet zo mompelen.
Want ik versta geen woord van wat je zegt.
Verder met de rondleiding.
Maakten de Oempa-Loempa's echt een grapje?
Natuurlijk.
Het komt wel goed met die jongen.
Wat is er zo grappig?
Ik denk dat het door al die verdraaide cacaobonen komt.
Wisten jullie trouwens dat chocolade een eigenschap heeft...
die het vrijkomen van endorfine veroorzaakt? Dat geeft je het gevoel verliefd te zijn.
Wat zegt u me nu?
Allemaal aan boord.
Voorwaarts.
Hier.
Probeer hier iets van, het zal je goed doen. Je ziet er uitgehongerd uit.
Het is heerlijk. - Omdat het is gemengd door de waterval.
De waterval is uiterst belangrijk.
Hij mengt de chocolade, klopt het op, maakt het luchtig en schuimig.
Trouwens, geen andere fabriek in de wereld...
Dat heeft u al gezegd.
Jullie zijn allemaal best klein, is het niet? - Ja, we zijn kinderen.
Nu, dat is geen excuus. Ik was nooit zo klein als jij.
Eens was u dat wel. - Niet waar. Weet je waarom?
Omdat ik altijd een hoed bovenop mijn hoofd zette.
Kijk eens naar jouw korte armpjes. Jij kunt nooit ergens bij.
Weet u zelfs nog wel hoe het was om een kind te zijn?
Nou en of ik dat weet.
Weet ik dat?
In feite had Willie Wonka al jarenlang niet aan zijn kindertijd gedacht.
Snoepje of ik schiet.